Jos Halmans trofee vergeven

Zondag 7 januari, 15 uur 30, de kantine van het SSC. Er hangt een ontspannen sfeer terwijl leden en oud-leden elkaar begroeten, een kopje koffie drinken, een plakje (overheerlijke, zelfgebakken) cake eten en zich aanmelden bij secretaris Rosanne om toch ook de sportieve plicht te vervullen. De mannen van Postphaira worden rond 16 uur toch echt wel vriendelijk verzocht zich om te kleden en met lichte tegenzin gaan de oudgedienden dan ook richting kleedkamers.

Ondertussen wordt er druk gewerkt aan een zo eerlijk mogelijke teamindeling en wordt het wedstrijdschema opgesteld. Voor oud-voorzitter Willem en oud-zondagsman Peer is er maar één eis: bij elkaar in het team. Coulant als het bestuur is, wordt deze eis ingewilligd. Sterker nog, de mannen hoeven niet eens de eigen outfit na afloop te wassen, want met Paul in het team komen zij als enige compleet uitgedost de zaal binnen. Paul heeft een aantal van de unieke Tuvalu-tenues achterover weten te drukken, en daarmee gaat de schoonheidsprijs naar het team dat later geen duel wist te winnen.

In tegenstelling tot voorgaande edities bleef de ontspannen sfeer vrij lang tijdens de wedstrijden hangen. Voorzitter Jij wist zichzelf goede spelers toe te eigenen en maakte vanaf het begin aanspraak op de eindzege met zijn team. Maar ook zondagsman Henkie had het getroffen met een ex-prof binnen de gelederen.

Er werd goed gevoetbald en zo nu en dan mochten de handjes op elkaar voor wederom een fenomenale actie. Vanwege de grote opkomst en het overvolle wedstrijdschema besloot het bestuur, in al haar wijsheid, om de verliezers-finales te schrappen en alleen om de titel te spelen. Het team dat won zou de Jos Halmans trofee overhandigd krijgen. Jos, zelf nog actief deelnemend als scheidsrechter tijdens de poulefase, mocht echter niet aanschouwen hoe Jij en zijn team er met de winst vandoor gingen. Helaas moest de prijs overhandigd worden door ' gewoon maar een willekeurig bestuurslid' , die ook nog constant onderbroken werd door de luidruchtige oud-leden die er niet in slaagden hun stempel op het toernooi te drukken.

Na het naamkrassen in het kaasplankje, het terugzoeken van de staf tot 2x toe (foei barpersoneel), het assembleren van de wisseltrofee en het netjes achterlaten van wat ooit eens de sportkantine was, werd er in een chique frietkot gegeten waarna het lang onrustig bleef in Cafe Santé. Er was bier, in de glazen, op tafel en uiteindelijk op de shirts. Er werd gedanst en gefeest, het was weer even zoals elke andere willekeurige stapavond. Maar dan met z'n allen, wel zo gezellig!

Bij dezen willen we iedereen bedanken die meehielp dit toernooi tot een succes te maken. Spelers, coaches, scheidsrechters, in het bijzonder Jos, ook voor het lenen van zijn naam aan de wisselbeker. Maar ook Wendy en Rosanne, die hun best deden in de keuken om gerenommeerde cake-fabrikant Euroshopper te overtreffen. Met vlag en wimpel geslaagd dames!

Tot volgend jaar!