Nuenen DA2 - PDA1: over Sabine Hagedoren en het geluk van 'make-up football'

Zo langzamerhand neemt België de positie van beste Voetbalnatie der Lage Landen over van Nederland. Dit vooral dankzij de grote talenten Jan Vertonghen en Moussa Dembele. Omdat naast voetbal mijn andere favoriete gespreksonderwerp het weer is, kon ik maar éen ding ondernemen dit weekend. Ik nodigde mijn meest happening Vlaamse vriendin uit voor een goed gesprek; VRT weervrouw Sabine Hagedoren. Sabine ken ik uit mijn Brugse tijd, we zaten op dezelfde basisschool. Wij hadden in de 2e klas (groep 4 voor NL) een passionele relatie, die compleet gebaseerd was op heftige discussies over het weer. Met name mijn theorie dat onweer ontstaat door het botsen van twee boze wolken, zorgde altijd voor grote razernij bij haar. Dit wist ik gelukkig altijd goed te maken door een partij heftige en wilde ‘goedmaakvoetbal’, beter bekend als ‘make-up footbal’. Ruzies kon ik enkel doven als ik Sabine trakteerde op een staaltje Hogeschoolvoetbal. Vaak liep ik dan de tuin in en ging de bal hooghouden met allerlei trucjes. Dit bracht altijd grote extase bij Sabine, waardoor ze mijn dwalingen vergaf. En nu was mijn Sabientje in Eindhoven. Na het drinken van 15 perensap bij Cafe de Baron, besloten we zaterdagavond ‘het opnieuw te proberen’. Helaas had ik zaterdagnacht wederom een ‘weer-ruzie’ veroorzaakt. Sabine vond mijn idee om regenwolken te exporteren naar Afrika “onnozel”. Omdat ik ondertussen zelf geen voetbalniveau meer heb, kon ik niet meer terugvallen op ‘make-up footbal’. Ik besloot daroom Sabine mee te nemen naar Nuenen DA2 – Pusphaira DA1…hopende op een fantastische partij make-up football van mijn dames.

In het autoritje naar Nuenen legde Sabine uit dat het vandaag een mooie dag zou worden. Dit tot groot plezier van alle PDA1 speelsters, want 10u00 wedstrijden vinden zij vooral leuk als de zon schijnt. En Sabine had niet gelogen. Was het om 7u15 nog maar 2,1 graden, om 10u00 was de temperatuur al gestegen naar 10 graden. Het slecht nieuws was wel dat ondertussen Sabine helemaal pissed off was geraakt. Mijn observatie dat de zon al een week lang in het Oosten is opgekomen, vond ze vreemd genoeg niet blijken van genialiteit, maar ‘zot en dom’. Er restte mij niets anders dan mijn lot in de handen van 13 jonge, geniale speelsters te leggen. Op mijn vraag: “Dames, kunnen jullie mijn relatie redden met wat sexy-make-up-football?” kwam veel respons. Karlijn at een boterham met chocopasta, Marina schrok wakker, Renske at brood uit een plastic mapje, en de rest vroeg naar de opstelling. Toch maakte ik me geen zorgen. Want voor deze schone taak hadden we vandaag een nieuw wapen: Laura! Zij was klaar om haar eerste voetbalwedstrijd ooit te spelen en dan meteen in Dames 1. Verder was Renske weer terug van een blessure en was Loes fit genoeg om te starten. Wel moesten we het doen zonder topscorer Linda, Chantal en Yvette.

Nuenen DA2 had vorig jaar als 5e klasser PDA1 als 3e klasser uit de beker gestoten. Nuenen DA2 is dat jaar ook nog eens gepromoveerd, dus eenvoudig zou het niet worden. Het team bestaat uit een mix van ervaring en jong talent. Sabine adviseerde aanvoerder Marina om de gunstige zonkant te kiezen. Helaas verloren we de toss, dus moesten we het doen met de aftrap. En tussen die aftrap en seconde 901 gebeurde het volgende: pass-pass-pass-pass-pass-16-meter-Nuenen neemt over. Het balbezit liep lekker, maar kansen bleven aan beide kanten uit. Bij Nuenen kwam dit door goed verdedigen van Jo, Nadja, Karlijn, Loes en Maria. Bij PDA1 kwam dit door een vorm van neo- socialisme; iedereen gunde een medespeler de bal. Naarmate de helft vorderde leverde het snelle vleugelspel op het supersnelle kunstgras meer gevaar op. Loes en Marina kwamen gevaarlijk door over rechts en Karlijn en Marloes over links. Grootste kans was voor Sandra H, die zich vrij draaide op de 16, kon schieten of doorlopen…maar speelde Sandra W net iets te hard in.

Sabine volgde door haar donkere zonnebril de wedstrijd. Dit maakte haar naar eigen zeggen een voetbalexpert en ze vond het daarom nodig om mij van advies te voorzien: “misschien moeten ze meer shotten op doel. Ik zei: “Ik weet niet wat dat betekent!”. Vervolgens stond ik op en zei: “Dames op goal schieten!” Karlijn voerde een fantastische dribbel uit, maar volgde mijn advies nog niet meteen op. Gelukkig had ze daar een goede reden voor: “eigenlijk vind ik dribbelen leuker dan scoren.” Marina vindt daarentegen schieten “best wel leuk” (die quote is door mij verzonnen om het verhaal kloppend te maken). In de 28’ ving Sandra H de bal op, legde die breed op Marina, die met binnenkant voet van 18 meten de keepster verraste: 0-1! PDA1 ging meteen op zoek naar meer. Een supersnelle aanval over rechts met drie opeenvolgende 1-2tjes, strandde helaas net op de laatste pass in de 16. Nuenen was vooral gevaarlijk op de counter, maar creëerde geen kansen. In de 38’ kregen ze hun eerste corner. Die zeilde over alle speelsters heen voorbij de 2e paal. Daar stond plots nog een Nuenen speelster die de bal knap controleerde uit de lucht en strak diagonaal binnenschoot. Plots was het 1-1 en mijn relatie met Sabine stond weer op standby. Gelukkig bleef PDA1 kalm combineren. Met name Marieke was zeer actief als spelverdeler en lanceerde een aantal maal de spitsen. In de 43’ was Sandra W erg dicht bij een nieuwe voorsprong. Ze draaide goed naar binnen, maar haar schot sprong via de binnenkant van de paal terug het veld in. Ruststand: 1-1.

Ik liet Sabine de halftime talk doen. Ze haalde de autocue erbij en wees PDA1 op het plaatsen van de juiste hoge drukgebieden; ver op de helft van de tegenstander. Lage drukgebieden, rond de middellijn, waren in haar visie ineffectief. Of het haar intonatie was, haar gulle lach, of haar cupmaat DD, ze had de juiste snaar geraakt. PDA1 deed precies wat ze gezegd had. Nuenen werd vastgezet. Met de nieuwe versterkingen in de tweede helft (Laura op linkshalf en Renske als rechtsback) domineerde PDA1. Nuenen bleef echter stug en dapper verdedigen. En op de counter was het eenmaal erg gevaarlijk. Gelukkig tikte Bregje een schot uit de hoek, want anders stond het 2-1. Aan de andere kant waren er kansen voor Renske en Sandra W, maar deze vlogen recht op de keeper.
PDA1 speelde met snelheid en lopende speelsters. Het enige probleem was net de laatste pass, het goed klaarleggen voor een schot of de gerichtheid van het schot. Het was dan ook nauwelijks toevallig dat een spelhervatting de doorbraak bracht. Een Marina corner in de 70’ belandde precies bij Sandra H, die zich niet bedacht en binnenschoot. Volgens eigen zeggen haar eerste cornergoal ooit en dan ook nog eens in haar 100ste wedstrijd: 1-2. Ik keek naar Sabine en zei: “Nu gaat het stormen bij Nuenen.” Sabine vond dit geen jolig woordgrapje, maar toonde verrassend geen boosheid. Het PDA1-spel had haar opgewarmd, waardoor ze mij deze grap niet aanrekende. En Sabine was niet de enige. Ook onze nieuwe EHBO-er, tenuewasser, vlagger en supporter Wesley en mede EHBO-er, tenuewasser en supporter Aaron, raakten enthousiast van het spel (en Sabine’s cupmaat).

De stormloop van Nuenen bleef gelukkig uit. Met name Nadja had hier een slim plan voor bedacht. In plaats van het uitschakelen van de 1m90 lange spits, besloot ze de spits achter haar dribbels aan te laten lopen en mee aan te vallen. De druk bleef op het Nuenense doel en kansen en acties bleven komen. Laura etaleerde een pirouette trucje op de achterlijn en een supersnelle combinatie in de 16 eindigde helaas in de handen van de keeper. Inmiddels waren er twee nieuwe supporters aangekomen: vader en zus Da Cunha. Aangezien vader aan het filmen was, besloot Marina dat het tijd was voor een Braziliaanse ‘grand finale’. In de 89’ kreeg ze de bal op 20 meter en schoot hoog en strak onder de lat binnen: 1-3 en game over. Een verdiende overwinning dankzij goed combinatievoetbal en veel druk.

5 minuten na de wedstrijd stapte Sabine op mij af. “Wat een voetbal! Alles is vergeven en vergeten; laten we het nog eens proberen. En wellicht kunnen we het ‘make-up football’ voortaan vervangen door ‘make-up sex’?” Deze vraag liet mij maar één keuze. Ik besloot Sabine voor deze ordinaire suggestie te dumpen. Als connaisseur en rasechte voetballiefhebber is er namelijk geen plaats voor vulgaire afleiding of een andere passie in mijn leven. Of zoals een coach ooit zei: “je moet keuzes maken.”